Voor iedereen,

 

www.boekscout.nlgaat mijn boek ‘Geachte Aarde’ uitgeven.

De uitgever wil aan een select aantal mensen een promotiemailing sturen op het moment dat het boek beschikbaar is.

Als jij belangstelling hebt voor mijn boek en deze promotiemailing van www.boekscout.nlwilt ontvangen,

Laat mij dat dan even weten want dan kan ik je e-mailadres aan de uitgever doorgeven.

De uitgever heeft mij verzekerd dat je e-mailadres alleen gebruikt zal worden voor het verzenden van de promotiemailing van mijn boek.

Je zult dus éénmalig een bericht van hen ontvangen.

Graag ontvang ik even een antwoord op deze mail,

 

Groetjes,

Dennis van den Berg

 

P.S. Hieronder zet ik een gedicht om een voorproefje te geven van mijn boek:

 

Een Schoonheid

Terwijl niemand hem meer kan deren
Ligt hij met zijn kop schuin gebogen
Op het warme groene gras
De wind aait zacht zijn veren
En zijn vleugels zijn nog steeds gespreid
Als in de laatste vlucht

Het is lang geleden
Die laatste zucht
Maar zijn veren zijn nog wit
En zijn snavel nog steeds geel
Je merkt het bijna niet
Alleen doordat zijn oog dof ziet

Hij is dood
Maar eigenlijk nog levend
Hij koert alleen niet meer
Maar zijn schoonheid is nog steeds aanwezig

 

Ik heb zojuist mijn hond uitgelaten. Ben even met hem, eh... met háár naar het grasveldje geweest om de bal te gooien. Verbazingwekkend hoe die beesten achter zo een ding kunnen aanrennen, alsof het hun grootste bezit is. In het geval van mijn hond, Lois heet ze, is dit misschien ook wel waar. Die bal heeft ze al van kleins af aan. Het zit vol met haar tandafdrukken en is meer stuk dan intact, maar het is vertederend, zo een bal.

Ik heb die bal altijd al schattig gevonden. Niks straalt meer Lois uit dan die ene bal. Haar botten niet, haar plaats niet, zelfs haar riem niet. Nee, die bal is écht háár bezit. Als het beest, want ze is oud, ooit dood zal gaan blijft alleen die bal over die écht onderdeel is van haar simpele maar lieve hondenpersoonlijkheid.

Goed, waar was ik... Ik had haar uitgelaten en het verbaasde me hoe bezeten ze achter haar bal aan kan rennen. Hoe ver je die verflipte bal ook gooit, ze blijft erachter aanrennen en komt hem netjes terug brengen, alsof dit het leukste is wat ze kan doen en haar enige levensinvulling is, behalve eten en slapen dan. Als kleine puppy's kunnen ze wel twintig keer achter zo een bal aanrennen, zonder te hijgen, maar oud en stijf vergeten ze dat ze niet jong meer zijn en rennen er nog achter aan, hoe vaak je het ook gooit. Alleen redden ze het nu niet meer zonder te hijgen en het kwijl druipt als dikke druppels uit hun bek maar ze blijven, of doen alsof, dit nog steeds het leukste is wat ze kunnen doen.

En dus gooi ik de bal nu alweer voor de vijftigste keer, en ze rent er achteraan, zelfs als haar oude poten niet meer willen meewerken en ze een paar keer, tijdens haar rennen, al is onderuit gegaan. Tja, mensen, ze wil het zelf! Dus ze komt strompelend de bal weer terugbrengen en ik gooi hem nog een keer. Ze kijkt me niet eens bedenkend aan 'Moeten we dit nou nog wel doen?' maar rent gewoon weer richting bal. Dit keer houden haar poten haar driemaal niet meer en ze stort ter aarde, maar uiteindelijk heeft ze de bal weer. Ze komt weer terug gestrompeld en laat de bal weer voor mijn voeten vallen. Ongelooflijk! Wat een uithoudingsvermogen heeft dat beest!

Dus ik gooi de bal nog een keer en ze rent weer. Nu gaat ze na de eerste meter al onderuit maar blijft rennen. Ze komt terug en laat de bal wéér vallen, haar ogen nog even enthousiast.

Maar ik vindt het nu wel weer genoeg. Ik heb geen zin meer, dus we gaan weer naar huis. Lois, de arme hond maar ze heeft het zelf gedaan, kan niet meer op haar poten staan dus ik sleep haar achter me aan, aan de riem. Ze sleept over de grond en haar buik schuurt tegen de harde straatstenen maar ze kijkt tevreden.

Het waren weer een paar mooie intieme minuten met haar bal!

 

Doeiidoeii (L)(K)

Zie hoe sterfelijk we zijn en alles met ons. De bomen, de lucht, de dieren, de planten, onze cultuur, onze normen en waarden want zij hebben nooit goede schoenen gedragen. Die waren al versleten toen ze als nieuw in de winkel lagen. Vele schoenmakers hebben ze in de loop der tijd proberen te repareren. Ze faalden één voor één.

Zelfs onze zon in sterfelijk. Zij die de brandende bron is van al het leven, ons leven, uw leven, mijn leven en zonder haar had al het voorgaande niet kunnen bestaan. Deze ster en onze enige schepster is misschien wel het allersterfelijkst van alles. Ze brandt al eeuwen haar hete tranen en is moe, en als ze dan eindelijk zal stilvallen hebben wij nog 8 minuten te leven. 8 Minuten! want zolang doet het licht erover om de aarde te bereiken. Wat zal ik dan gaan doen, in die 8 minuten die de wereld nog restten?

Gewoon zitten en wachten? Televisie kijken of internetten om nog eventjes deze laatste minuten te genieten van onze beschaving? Of zal ik in paniek rondrennen en 'HELP! HELP!' roepen. Ik hoop het niet want wat schiet je daar mee op. Zal ik denkend naar de lucht kijken? Sombere gedachten en wachtend op het einde. Zal heel clichématig het leven aan me voorbij flitsen? Of zal ik biddend en op mijn knieën op de grond vallen? Ookal heb ik nooit geloofd in een hogere macht en heb ik heel mijn leven lang mijn spuw gegald over zij die dat wel deden.

Misschien ga ik wel naar alle vrienden, familie, kennissen die ik in die minuten nog kan bereiken of vinden en zeg: 'Het was prachtig om met jullie dit leven geleid te hebben!' Misschien zeg ik wel niks tegen ze, deze dierbaren, en omarm alleen maar, knuffel, zoen, kus, streel om de liefde nog te kunnen voelen. Daarna afwachten. Misschien staan er tranen in mijn ogen of een vage glimlach omdat er eindelijk duidelijkheid is over ons aller lot. Ik weet het niet.

Het licht gaat uit.

 

PJ Harvey is geweldig!!!

zo, dan heb ik dit even gemeld.

Ik had een hele tijd geleden de cd Is This Desire? van haar gekocht. Van de week heb ik dan, per toeval, hier in het dorp de cd Stories From The City, Stories From The sea van haar gevonden, in een cdwinkel waar ik haar écht nooit had verwacht, aangezien free record shop haar zelfs niet heeft.

Maarja... het liedje wat hier bovenstaat (moet u zeker ff luisteren!!!) Is This Love komt dus van die pas gekochte cd. PJ maakt gewoon goede muziek en niet iedereen zal er van houden, maar ik hou ervan.

 

THIS IS LOVE

 

doeiidoeii

 

Vanochtend:

Ik schrik wakker van de wekker, precies om half zeven. Ik heb hem natuurlijk zelf gezet en kan daardoor weten dat die afgaat, toch schrik ik er altijd van. Ik haat wekkers!

Maargoed... Ik stap met moeite mijn bed uit om het ritueel te herhalen dat ik elke schooldag weer herhalen moet: kleren uit de kast trekken, douchen en haren wassen, eten en drinken, het brood klaarmaken voor in de pauze op school en in de kelder een flesje AA zoeken, dan tanden poetsen en deo opdoen, schoenen en jas aantrekken, controleren of alles in mijn tas zit zodat ik op tijd ben om de trein van 8.20 te halen. Het kan geen trein later zijn want dan kom ik te laat aan, en na vijf minuten zit de deur van het klaslokaal potdicht en mag je er niet meer in.

Vanochtend miezerde het, godverdomme, en omdat ik al te laat vertrokken was moest ik me in snelpas naar het station haasten. Net op tijd want de trein kwam al aangereden. Ik kon er nog net op tijd inspringen voor de conducteur op zijn fluitje blies ten teken van vertrek.

En in de trein vindt ik dan altijd even kort de rust die weer zal zijn afgelopen als ik op mijn bestemming aan ben gekomen. Dan begint de hectiek weer. Tenminste, die rust kan ik alleen vinden als er een plaatsje vrij is en ik even kan zitten op de zachte blauwe stoelen van de sprinter. Vanochtend was er gelukkig een plaatsje vrij, naast een dikke man, verpakt in een natte plastic regenjas, met een onaangename bierwalm om hem heen, maar ik was blij dat ik in staat was die gore lucht vrij makkelijk te negeren. Tegenover mij zaten twee vrouwen, ik denk dat ze ergens in de veertig waren, en ze kenden elkaar want ze waren verwikkeld in de meest ingewikkelde gesprekken over hun mannen, de kinderen en de laatste roddels. Ik bekeek de coupé waarin ik mij bevond verder, en zag een oud vrouwtje met een natte poedel op haar schoot. Het beestje keek nieuwsgierig om zich heen en werd bijna van de schoot van het vrouwtje gelanceerd toen de trein een scherpe bocht moest nemen. Het hondje kefte even maar vond toen weer zijn houvast, geholpen door de vrouw die geschrokken een hand ondersteunend tegen zijn rug legde.

We kwamen nu aan bij station wormerveer en het oude vrouwtje stond op om uit te stappen. Ik hoopte dat de naar bier stinkende man naast mij ook zou opstappen maar dat deed hij helaas niet. Hij bleef onverstoord en dromerig naar buiten kijken. Misshien zat hij nog in zijn roes van de slaap of van die veel te gezellige avond in de kroeg gisteravond. Naar zijn geur te oordelen zou het waarschijnlijk het laatste zijn.

De trein begon weer te rijden. Nog twee stations te gaan en dan zou ik op mijn bestemming zijn. Ik zag dat er voor me op de grond een krant lag, het was de metro, en twijfelde of ik hem zou oprapen om te lezen. Maar ik zag de woorden moord en schoolplein alweer in één zin staan en liet hem liggen. Daar had ik nu geen zin in. Nu arriveerden we station koog zaandijk en de man naast mij stond op. Ik  bekeek hem terwijl hij uit de trein stapte met nog wat andere mensen, en daarna bekeek ik de mensen die weer instapten en de leeggekomen plaatsen weer begonnen op te vullen. Naast mij kwam nu een jongen zitten van, ik denk, ergens in de 20. Ik moet zeggen; hij was niet eens zo lelijk. zucht. zwijmel.

Terwijl we verder reden naar het voor mij één na laatste station, koog bloemwijk, probeerde ik de jongen vanuit mijn ooghoeken te bekijken. Zucht, hij is echt knap. Echt het ideaalplaatje van hoe mijn vriend eruit moet zien. Ik wist niet dat hij bestond. Maarja... Ik ga in de trein natuurlijk niet plompverloren tegen hem praten en dus hield ik het bij stiekem gluren. Zo arriveerden we bij Koog Bloemwijk en tot mijn spijt verliet de jongen de trein. Er kwamen wel weer nieuwe mensen de trein in maar de plaats naast mij werd niet meer opgevuld. Ik weet niet waardoor dat kwam. Misschien door de walm van bier die er nog een beetje hing, maar het leek mij dat die knappe jongen die lucht ondertussen al wel weer moest hebben verschoond.

De deuren gingen weer dicht en de trein reed weer verder, opweg naar zaandam, voor mij het laatste station. Daarna zou deze trein, zonder mij uiteraard, verder rijden naar amsterdam sloterdijk, amsterdam centraal, hilversum en eindbestemming amersfoort vathorst. Ik begon erover te fantaseren watvoor mensen er na mij nog op dit stoeltje zouden komen te zitten, of zou het de hele verdere reis leeg blijven? Dat leek me sterk. Ik keek naar buiten, naar het voorbij zoevende landschap.

Daar blijf ik naar kijken totdat de trein dan eindelijk weer stopt op station zaandam en ik wacht tot de trein met een zucht is stil komen te staan. Ik sta, tegelijkertijd met de kwebbelende vrouwen tegenover mij, op en loop naar de deur. Eén van de vrouwen drukt op het groene knopje waardoor de deuren openen en we stappen uit waarna er weer nieuwe mensen instappen maar die zie ik niet meer, en ik loop naar de roltrappen en laat me naar boven tillen. Zo begint voor mij die overbekende weg naar school weer die ik iedere werkdag opnieuw afleg.

 

Nu is het alweer 23.04 's avonds en lig ik in mijn bed. Ik heb deze dag weer achter de rug en ik ga zometeen slapen. Nadat ik dit puntje heb gepubliceerd zal ik de laptop uitschakelen en het licht uitknippen. En o ja, ik moet ook nog de wekker zetten want ik moet morgen wel weer op tijd op om de trein te halen.

Dus...

 

Welterusten en

DOEIIDOEII (L)

 

Ik kreeg de indruk dat dit weblogje een beetje aan het doodbloeden was, de laatste tijd. Of dit door de komst van mijn laptop komt weet ik niet, maar misschien heeft het er wel wat mee te maken. Maar daarom dacht ik, aangezien mijn laatste berichtje alweer van drie weken geleden is: laat ik weer ff wat van me horen.

Ookal is het wel zo dat ik van de standaard vier reacties die ik altijd kreeg op mijn berichtjes, er nog maar 2 zijn overgebleven die mijn vorige berichtje heeft gekregen in drie weken tijd!!! Maargoed... ik wil mezelf graag laten geloven dat ik dit alles schrijf voor mezelf in plaats van voor het publiek, dus... En het zal er ook wel aanliggen dat ik niet goed ben in het onderhouden van mijn publiek zoals in de comments van, dacht ik, twee berichten terug. Volgens mij was dat het bericht over vrijdag de 13e. Het zal aan het onderwerp liggen dat de hoeveelheid reacties is afgenomen, maargoed...

 

Ik ben nu wel een berichte begonnen, maar wat heb ik te melden?

Ik denk na maar zo op het eerste gezicht niet zoveel.

Ik stel mezelf de vragen die ik mezelf altijd stel als ik een berichtje begin, hopend op een idee te komen:

Heb ik de laatste tijd nog een leuke film gezien waarover ik kan vertellen? (nee)

Een leuk boek dan? (nee)

Ehm... een leuk tv-programma? (ook niet)

Nog wat bijzonders de laatste tijd meegemaakt? (Niet echt iets speciaals wat interresant genoeg is,,, ook niet dus...)

Nog rare gestoorde dromen gehad waarover wat te vertellen valt? (nope...)

 

... Heb dus niet zoveel te vertellen...

 

En dat is het dan wel, want waarom nog dit gesprek willen vol praten terwijl ik niks te melden heb? Dat is dan een beetje zinvol.

Ik lees even dit bericht over en ik blijf het knap van mezelf vinden dat ik weer een berichtje met nutteloze informatie heb kunnen vullen. Misschien ben ik wel de enige maar dat maakt niet uit.

Eigenlijk heb ik nog geen zin om te stoppen met schrijven, dus ik kijk om me heen of er over mijn omgeving nog wat te vertellen valt. Ik zit op dit moment in bed, ga zo slapen, met mijn laptop op mijn schoot dit berichtje te typen. Ik lig onder mijn nieuwe deken die een sterrenhemel moet voorstellen, en dat is de fabrikant aardig gelukt want als ik nu het licht uit zou doen geven de sterren licht. Jep, dat noemen ze Glow In The Dark. Heel storend als je met je ogen open zou slapen, maar gelukkig ben ik één van die vele mensen die met hun ogen dicht slapen.... pfoe, ben ik even blij.

Op mijn bed liggen vele knuffels, en mijn radio staat aan. PJ Harvey staat op, voor diegene die het weten wilt.

En voor diegene die nu nog niet afgehaakt is met lezen wil ik even melden dat ik daarnet, laten we zeggen drie kwartier geleden, nog beneden zat tv te kijken. Was toen net van mijn werk afgekomen. Ik zat op de bank en naast mij lag mijn hond. Ze heet Lois en is al heeeeeeel oud, dus... en ze liet een wind, waardoor ze rook alsof ze ontstaan is uit de stront van God Himself, en toen ben ik dus naar boven gevlucht.

 

Goed... ik stop met schrijven want het niveau begint te zakken, voor zover die nog niet gezakt was, als ie al ooit is gezakt want het niveau van dit berichtje is gewoon sowieso ontzettend laag.

Terwijl ik nog zit te denken over een goede titel voor dit berichtje zeg ik:

 

DOEIIDOEII (L)(K)

 

Zo. Een lange tijd geleden dat ik hier mijn laatste berichtje heb achtergelaten.

Het moet me ook even van het hart dat dit mijn eerste berichtje is dat ik type op mijn gloednieuwe laptop, alhoewel hij nu al niet meer nieuw is want zo gaat dat met die dingen; hij is ondertussen alweer een week oud.

Maar het is een goed ding en ik ben er erg blij mee, vooral ook omdat het niet zo een sloom ding is met sloom internet want als ik ergens niet tegen kan...

ahum...

Maar het toetsenbord tikt ook lekker weg. Het tikt zelfs lekkerder dan het toetsenbord op onze 'echte' computer, maar dat komt misschien doordat het toetsenbod nieuw is voor mijn vingers, en al het nieuwe is anders in het begin. positief of negatief.

 

Maar mijn laptop is niet de eigenlijke reden dat ik een nieuw berichtje ben begonnen. Daar zijn drie redenen voor:

De eerste reden heb ik al besproken. Die ging namelijk ook over mijn laptop, want dat is natuurlijk wel iets wat even gemeld moet worden.

De tweede reden is dat ik een prachtig boek heb uitgelezen waar ik toch even over moet vertellen. Het boek heet De Waterspuwer en is geschreven door Andrew Davidson. Het gaat over een man die stoned achter het stuur zit en ineens allemaal brandende pijlen op zijn auto af ziet vliegen. Hij rijdt een ravijn in en met ernstige brandwonden komt hij in het ziekenhuis terecht. Tijdens zijn genezing en behandelingen ontmoet hij een vrouw, genaamd Marianne Engel, en het eerste wat zij tegen hem zegt is: 'Je bent verbrand. Alweer'... Deze vrouw beweerd dat ze elkaar zeven eeuwen geleden al eerder hebben ontmoet en ze houdt de hoofdpersoon in haar greep met haar prachtige verhalen en haar voorkomen.

Ik ga verder niet veel over het boek vertellen want zoals alle boeken, of ze nu goed of slecht is, moet je het zelf maar gaan lezen om er achter te komen hoe het zit. Dit boek vond ik prachtig en erg mooi geschreven. Sommige beschrijvingen of zinnen waren gewoon zo mooi.

Het personage Marianne Engel is er ook eentje om niet snel meer te vergeten, en de gebeurtenissen in het boek zijn prachtig bedacht. Vooral ook het levensverhaal van Marianne in de middeleeuwen waarin ze de hoofdpersoon voor de eerste keer ontmoette is prachtig. In het boek staan ook een paar korte verhalen, verteld door Marianne, en deze zijn ook prachtig. Vooral het verhaal van de japanse glasblazeres vond ik mooi en deze heb ik het best onthouden, maar ik ga hem natuurlijk hier neit vertellen want dat zou alleen maar een imitatie worden. Nee, mensen, jullie moeten dit boek zelf maar gaan lezen. Het is een dikke vette aanrader.

Alleen de kaft is al prachtig. Bekijk het plaatje bovenaan mijn berichie maar.

 

Oké.

De derde reden van het schrijven van dit berichie is dat ik weer een korte gedicht-achtig iets heb geschreven wat ik graag wil delen.

Dit is het:

 

 

 

 

DOEIIDOEII

(L)

Ik heb gisteravond een nieuw gedicht geschreven.

Ik was in de mood voor valentijn, denk ik, haha.

dit is hem:

 

Volgens WikiPedia:

 

 

Goed. Dat vond ik wel leuk om ff te plaatsen.

Ik heb me eigenlijk nooit verdiept in het waarom van Vrijdag de 13e. Ik vindt het ook totaal onbelangrijk eigenlijk, maarja... omdat ik van mezelf echt persé een berichtje moest achter laten op dit puntje, vandaag (goh... lijkt wel dwangneurose) dacht ik van: Waar zal ik het eens over gaan hebben?

Dus... het onderwerp is vrijdag de dertiende.

Het enige wat ik daarover te melden heb is dat ik daarnet van de trap ben gepleurd en precies landde op de knie waar ik zondag ook opgevallen ben, en die dus nog sowieso één grote blauwe plek was. Maarja... dat is toeval. En als het geen toeval is dan komt het zeker weten door de trap waar ik eerder vanochtend onderdoor ben gelopen. Dit lieg ik niet! Ik ben echt onder een trap doorgelopen vandaag! Hij stond op het station.

Dat noem ik op een dag als deze nog eens lef hebben!

Helemaal top van mezelf!

Goed... als het zo mocht zijn dat ik later vandaag nog een stuk of drie keer door een hond wordt gebeten, nog eens vier keer van de trap pleur, twee keer een dakpan of mijn kop krijg en iets van negen keer een vogel op mijn kop schijt, dan schrijf ik daar morgen of overmorgen nog wel een berichtje over. Want dat kunnen we dan geen toeval meer noemen.

Dus tot dan!

Tenminste... Als ik deze vrijdag overleef.

;)

 

Doeiidoeii

 

Ik schrijf dit bericht met één hand, en dat ben ik niet gewend, dus als er spelfouten in staan weet je waardoor het komt. Ik lees mijn berichten namelijk nooit na, (niemand denk ik toch?) dus...

Ik zal vertellen waarom ik met één hand typ:

 

zaterdagavond ging ik uit met mijn beste vriendin, (www.kleintjexlicht.punt.nl als er ondertussen alweer wat aan gebeurd is :P). Die avond had mijn zusje een feestje samen met een vriendin dus daar moesten we eerst heen. Om half 11 zijn we naar zaandam gegaan naar PANN. Dat is 'Het Leukste Heterovriendelijke Homofeest'. Dit was heel leuk en gezellig. Lekker los gegaan, haha ;)...

Maarja... nu komt het.

We gingen naar huis en we waren bijna bij mijn huis toen we een bocht om moesten. In mijn ooghoeken zag ik Denise uitglijden en ik probeerde nog een draai naar rechts te maken om haar te kunnen ontwijken. Dat mislukte dus, zul je ondertussen wel begrijpen, en een paar seconden later lag ik de straat te bekken.

Op zich wel leuke ervaring. Dan zie je je woonomgeving ook eens zoals een muis het ziet... erg laag!!

Maar ik moest even op de stoeprand gaan zitten want ik werd duizelig, maar gek genoeg voelde ik toen nog geen pijn aan mijn hand. Ik voelde wel mijn knie.

Daarna gingen we lopend verder naar huis en toen begon ik mijn hand wel te voelen. Hij werd stijf, maarja... ik vond het te laat (of te vroeg, 4 uur 's ochtends) om er nog ijs op te dumpen. Ik was eerst moe maar na die val op slag niet meer, maar toch wilde ik nog steeds zo snel mogelijk naar bed. Dat heb ik dus gedaan en de volgende ochtend werd ik met auw in mijn handje wakker.

Goed... Ik liet het aan mijn moeder zien en haar eerste reactie was dat we naar de eerste hulp moesten. Flauwekul, dacht ik, dus het is niet gedaan en we hebben gewoon afgewacht wat het zou gaan doen. Later op de dag ging het alweer beter met 2 paracetamol in me mik en toen ik vanmorgen wakker werd was het allemaal alweer veel minder.

Ik ben ondertussen vanochtend naar de dokter geweest en hij zei: Een Kneusing, niks Meer en niks Minder. Dus...

Maar hij raadde me wel af om vanavond te gaan werken met al dat sjouwen en duwen en trekken en uitpakken en optillen en enzovoorts enzovoorts. Dus ik ga zometeen even mijn baas bellen om dit doktersadvies mede te delen.

Dus onverwachts een lekker rustig dagje, omdat ik ook niet naar school ben gegaan vanwege het doktersbezoek.

Dus...

 

Dat was wat ik vandaag weer even wilde melden.

Mijn zielige kneusje fluistert:

'Doeiidoeii'